25 فوریه 2025- محققان در یک مطالعه ی شبیه‌ سازی کارآزمایی هدف، خطر ابتلا به افسردگی را در میان افراد مسن مبتلا به دیابت نوع 2 که استفاده از آگونیست‌های گیرنده ی پپتید-1 شبه گلوکاگون (GLP-1RAs) را شروع کرده بودند، بررسی کرده و میزان شیوع افسردگی را با افرادی که مهارکننده‌ های کوترانسپورتر 2 سدیم-گلوکز(SGLT2is)  یا مهار کننده های دی پپتیدل پپتیداز 4 (DPP4is) را شروع کرده بودند، مقایسه نمودند. این داده ها نشان داد که خطر افسردگی به طور کلی پایین است، بدون تفاوت در بروز افسردگی در مقایسه ی GLP-1RAs باSGLT2is ، و خطر نسبتاً کاهش یافته باGLP-1RAs  در مقایسه با DPP4is. این یافته ها در Annals of Internal Medicine منتشر شده است.

برخی تحقیقات پتانسیل GLP-1RA را برای کاهش علائم افسردگی به دلیل توانایی آن در عبور از سد خونی مغزی پیشنهاد کرده اند، با این حال، مطالعات مبتنی بر جمعیت نتایج متناقضی را به همراه داشته است.

محققان دانشگاه فلوریدا از داده‌های ادعاهای مدیکر ملی ایالات متحده بین ژانویه 2013 تا دسامبر 2020 برای تقلید از کارآزمایی هدفی استفاده کردند تا خطر افسردگی را در افراد مسن مبتلا به دیابت که شروع به درمان با GLP-1RAs،SGLT2is  یا DPP4is ‌کرده بودند، ارزیابی کنند. شرکت‌ کنندگان به ‌طور تصادفی تحت درمان با یکی از سه دارو قرار گرفتند و تا شروع افسردگی، مرگ، قطع پیگیری، تا 2 سال پیگیری، یا پایان مطالعه، هر کدام که اول بود، پیگیری شدند.14665جفت بیمار در این گروه برای مقایسه یGLP-1RAs  در مقابل SGLT2is، و 13711 جفت بیمار در این گروه برای مقایسه یGLP-1RAs  در مقابل DPP4is وجود داشت. در طول دوره پیگیری، 961 کاربر GLP-1RA و 902 کاربر SGLT2i مبتلا به افسردگی تشخیص داده شدند، که نشان دهنده تفاوت بسیار کمی در خطر افسردگی بین GLP-1RAs و SGLT2is است.

در گروه مقایسه درمان GLP-1RA و DPP4is، به ترتیب 963 و 1075 رویداد افسردگی رخ داد که نشان دهنده اثر ضد افسردگی بهتر GLP-1RAs است. تحقیقات بیشتری برای تایید این یافته ها مورد نیاز است. با این حال، این یافته ها می تواند پیامدهای مهمی بر مدیریت دیابت و افسردگی در افراد مسن داشته باشد.